Gepost door: hansio | 30 december 2011

Vrachtbrief 5: Bestemming PARIJS-DAKAR

In de jaren 80 ben ik vaak op pad geweest met de mannen die toen richting Dakar zouden gaan… het echte Dakar wel te verstaan. Niet alleen ben ik een aantal keren meegereden met de rally om zodoende verslag te doen en mooie foto’s te maken, maar ook was ik al in een vroeg stadium erbij betrokken om alle publiciteitsfoto’s te maken voor DAF en Truckstar magazine. Zodoende was ik er ook bij die zaterdagochtend vroeg toen de ‘Koffer’ nog in zijn nakie stond en er proef moest worden gereden op de Oirschotse heide. Met Jan op pad en goede platen scoren kon toen nog echt allemaal in het geniep want zoveel mensen waren toen nog niet eens op de hoogte van wat dat allemaal inhield… dat Parijs Dakar want publiciteit op televisie was er nog mondjesmaat. Het eerste doel die ochtend was de DAF garage van Loven in Helmond om daar nu eindelijk eens het vermogen te meten op de waterrem, want je kunt wel sterke motoren bouwen, maar hoe sterk was nog steeds de grote vraag. Onderweg daar naartoe was het dolle pret om rijdend achter Jan de auto’s in te halen die hij net had gepasseerd….. met open mond en heel grote verbaasde ogen zaten de net ingehaalde bestuurders nog te kijken naar die truck die hen zojuist, achteruit rijdend, voorbij was gestoven met een noodgang. Nou, die mensen hadden iets om over te praten de komende verjaardagsfeestjes… “rijd ik daar met tachtig… word ik verdomme ingehaald door een DAF 3300 en die reed wel 170 per uur… en weet je wat…. hij reed nog achteruit ook, die gek…” waarop de overige aanwezigen al klaar zaten om de psychiater te bellen voor deze arme man.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In de garage moesten eerst nog de motoren goed worden afgesteld zodat ze synchroon reageerden op het gaspedaal en ondertussen werd het ene cardan afgekoppeld door de tussenas te demonteren, want je kunt natuurlijk niet twee aandrijflijnen tegelijk testen. Toen de vermogenstestbank in gereedheid was en de blote Koffer stond vastgemaakt met de trekbalk zodat deze niet van de bank zou rijden kon het feest beginnen. Langzaam werd het toerental opgevoerd en kon de meting beginnen. Vierhonderd pk… ja, duidelijk…. vierhonderdvijftig…. ja ook duidelijk en omhoog ging het toerental en hield meteen de aanduiding van het aantal pk’s en de Newtonmeters op…. eigenlijk op hetzelfde moment dat er een ijselijke klaagzang door de garage brulde…rook kwam vanonder afscherming van de testbank en einde oefening was het verhaal. Na nog wat losschroeven van beveiligingsplaten werd het mechanisme blootgelegd en daar was alleen blauw gebrand metaal zichtbaar….oftewel…einde testbank en was duidelijk dat op die het vermogen niet gemeten zou kunnen worden.

Met een voltallige ploeg DAF monteurs ‘aan boord’ dan maar in het wild verder testen en dus werd het die ochtend een uitdaging om de beide motoren zodanig af te stellen dat ze synchroon oppakten. Piet van Beek, als de man met de gouden handjes, was maar niet happy met de resultaten. Gas geven en luisteren… afstellen… gas geven… nog eens beter luisteren. Jan weer vol gas optrekken en even later al opschakelend voorbij snellen over de hei waarbij Piet als een arend loerde naar de rookpluimen die uit de beide dikke uitlaatpijpen omhoog spuwde. Het werd een ochtend om nooit te vergeten, want hier werd historie geschreven die de liefhebbers van paardenkrachten niet snel zouden vergeten. Hoeveel pakjes Caballero Jan die ochtend er doorheen heeft gejaagd en hoeveel liter diesel werden gesoupeerd voordat Piet en Jan tevreden waren…. ik zou het echt niet meer weten. Maar dat geluid zal altijd in mijn oren blijven klinken als de grom van een groot roofdier dat daar die ochtend op de heide aan het spelen was……

Hansio

Wil je nog meer foto’s zien uit die periode…
Volg dan even deze link Historische Foto’s Uit de Jaren 80

Gepost door: hansio | 2 december 2011

Vrachtbrief 4

Als fotograaf heb ik heel wat keren knap in de rats gezeten of beter gezegd…. heel wat risico’s genomen in mijn leven. Dat ik daarbij ook wel in een aantal rare situaties ben beland door net even niet genoeg nadenken… tja, dat is dus historie.

Het begon eigenlijk al bij mijn eerste truckrace die ik ooit fotografeerde…. op het circuit PaulRicard. Ja, natuurlijk had ik al aardig wat autosport op de door de lens gezien maar met vrachtwagens racen? Dat was nieuw voor me. Een heel weekend met veel zon en dus hoge temperaturen… dat zou dus knap veel afzien worden, maar slim als ik dacht te zijn toentertijd, had ik mijn vouwfietsje meegenomen en dan kon ik mooi van bocht naar bocht fietsen om zodoende mooie spannende platen te maken. Totdat ik over het binnenterrein reed, gewapend met al mijn camera’s en zware lenzen en daar de hoofdtribune passeerde….. er was net een pauze en het publiek had daardoor alle aandacht voor mij. Applaus klonk bij mijn doorkomst en om niet al te lullig over te komen maakte ik een kleine buiging vanaf mijn tweewielige voertuig om vervolgens te bemerken dat ook het fietsje een buiging maakte en dus belandde ik voor de ogen van duizenden plat op mijn giechel met camera’s en al waardoor er een enorm lachsalvo over de tribunes golfde.
Dat moest dus anders. De wedstrijdleider reed toen in een Renault 5 Turbo II en hij bood mij aan om me tussen de heats door telkens ergens anders af te zetten. Toen ik op die manier supersnel alle bochten had gehad vroeg hij mij of ik nog een bijzonder wens had misschien. Ehhh.. ja, wellicht was het wel spectaculair om vanaf de startstreep foto’s te maken om zodoende eens echt andere platen te krijgen.
Geen probleem… je gaat er maar staan en één ding, zo maakte hij duidelijk, vooral niet van die plek afgaan. Nooit van mijn leven heb ik een paar van zulke benauwde momenten gehad, want die linker rij die op me af kwam…. ja, daar hadden de coureurs wel zicht op me, maar als er uit die rechter rij nu eens eentje uit de rij zou komen? Die konden mij nooit hebben zien staan….
De startvlag viel en vervolgens at ik tonnen rubber en roet en werden mijn oren gebombardeerd met een dosis geluid die daarna maar zelden weer hoorde. En dat sommige foto’s wat onscherp werden… dat zal wel aan de zenuwen hebben gelegen.

Er was overleg.... die fotograaf daar... die gaat hier straks staan.....

Stilte voor de storm....

Ohhhh... shit.... niet bewegen.... gewoon doorgaan met fotograferen....

Nog maar een paar.... en dan heb ik het gered.....

Eenmaal de smaak te pakken van de actiefoto’s op Paul Ricard kon het mij niet gek genoeg zijn. Dus toen er op Zandvoort een wedstrijd werd verreden was het natuurlijk zaak om ook daar eens een paar goede platen te maken. Waarom dan niet vanaf dat kleine plateau achter op de starttruck tijdens de opwarmronde? Want ja, opwarmen, dat zou toch wel niet zo hard gaan? Ja, an me hoela, totdat ik erop stond en die gasten achter me de camera hadden gezien. Jagen… in beeld… spannend plaatje, kom op. En dus werd ik voor de zoveelste keer verrast door de gevolgen van mijn eigen overmoed, want je hebt óók in zo’n situatie slechts twee handen en dus is het een dilemma met welke van die twee handen je jezelf vasthoud en met welke je fotografeert….

Gierend door de Gerlach... en vanaf die plek dus nooit meer.

Ook heb ik een hele collectie foto’s uit de jaren 1981 tot 1983 op het web staan en wanneer je eens lekker wil grasduinen daarin volg dan deze link OUDE TRUCKS.

De volgende Vrachtbrief zal gaan over DAF in de Dakar en om precies te zijn, mijn ervaringen in de jaren dat de Dakar nog in Afrika werd verreden….. midden jaren ’80.
Over de rally, maar ook over de voorbereidingen in het Eindhovense en de bizarre avonturen op de Oirschotse heide tijdens het testen.

Gepost door: hansio | 17 september 2011

Vrachtbrief 3

In 1978 was het de film Convoy, met Kris Kristofferson in de hoofdrol, die heel wat teweeg bracht in de chauffeurswereld.
De film sprak zodanig tot de verbeelding dat de ruige wereld vanuit de Verenigde Staten zo maar overwaaide naar Nederland met als gevolg dat er vanaf dat moment sprake was van twee soorten bestuurders in het transport…. chauffeurs en Truckers.
Het moet rond begin 1982 zijn geweest dat de snelweg versierd was met allerhande rijk uitgedoste trucks en dat vrijwel niemand kon ontsnappen aan het virus dat de Duckies veroorzaakte.
Een terugblik die misschien sommige van de jonge chauffeurs de wenkbrauwen doet fronsen, want sommigen waren toen nog niet eens geboren en kennen alleen de stoere verhalen aan de stamtafel in het chauffeurscafé….. toch?
Het zou te ver gaan om alle achtergronden van deze periode te omschrijven, maar aan de hand van een serie foto’s zal ik trachten een beeld te schetsen. De foto’s zijn deelvergrotingen uit foto’s zoals ik die op MIJN FOTOGALERIE heb gepubliceerd. Wel even op klikken, dus…… op dat rode hiervoor!

Volvo Turbo

Geen Amerikaanse trucks op de Nederlandse wegen? Dan maakte we ze toch gewoon zelf…… althans…. iets wat er op leek.

Lijkt in de verste verte niet op een Amerikaanse droom, maar hij was er best blij mee. Trouwens… zie je die ketting aan de achterkant los hangen? Zou je vandaag de dag toch al gauw op een poging tot doodslag komen te staan…. want je moet je niet voorstellen wat er zou gebeuren in een scherpe linkerbocht, dan zou je iemand op de stoep toch een aardige doodsklap verkopen.

Bij het terugzien van al die foto’s kan ik het soms niet laten om even naar binnen te gluren en vooral deze is een leuk tijdsbeeld
met aan de ene kant die stoere leeuwen en dan aan de andere kant die Calimero op de achterwand…. Trouwens… leuk kapsel, vind je niet?

Als je dan toch geen gaten in de cabine mocht boren, dan kon je van alles verzinnen om toch jouw trucker-zijn te etaleren.

En dan kon je nog altijd kiezen tussen én op de spiegel én op je dak….

En als je dan toch ruimte zat had, dan kon gezellig de hele familie mee op pad. Hoe bedoel je, airodynamica….. nooit van gehoord. Want een jaar later kwamen pas de dakspoilers in beeld en zou er geen plaats voor ‘de familie’ meer zijn.

En wanneer je, zoals bij deze 111, weinig ruimte had, dan kon je ook nog kiezen voor mini–Michelin-mannetjes…..

Stond ook wel heel erg stoer en interessant….. maar een mobiele t.v. ontvangst was niét echt gegarandeerd

Ja... en wil je dan ook nog geen antenne, wat dan te denken van een stel oerend hard klinkende treinhoorns? Je schrok je helemaal te barsten wanneer die loeiden.

En wanneer je echt helemaal niets aan de buitenkant mocht monteren van de baas, was dit ook nog een oplossing. En de kans op diefstal werd ook meteen kleiner.

En zo waren er in die tijd Duckies in alle nationaliteiten. Dus ook á lá Belge.... en was het dan een Flipje Tielt?

En hoe vind je dit 'acrobatengroepje'...? Leuk toch?

En heel soms, dan vroeg je jezelf af of je het wel goed had gezien.... je moet er maar op komen.

En dan te bedenken dat dit nog maar een klein voorbeeld is van wat er achter de voorruit zat geplakt. Dooie hoek? Hoe kom je erbij....

Vlaggetjes, Duckies en poppen.... maar dit... Moet je voor de gein eens uitrekenen hoeveel stroom deze jongen kon trekken als die zijn lampjes aandeed. Ja, doe de laskap maar even op!

De KLPD reed toen nog in echte auto's en deze jongens waren vaak niet de moeilijkste, want ze begrepen het vak van de chauffeurs heel goed. Althans... de meesten, dan.

En dan tot besluit nog even dit. Al die opwinding die al die toeters en bellen veroorzaakten, deed rare dingen met de chauffeurs en of het nu eigenaar/chauffeurs waren of in loondienst, de meesten kregen toch een klap van de mallemolen. Vooral het ‘op- en afzetten’ bij de ECT veroorzaakte wel wat rare neigingen en dan met name op vrijdagmiddag. Lange wachttijden ( Ja, jonge honden, ook toén al) en wanneer dan ook nog eens de spoorbomen vijf, zes minuten dicht waren geweest ( vaak om de paar minuten was dat raak en moest je dus echt door rammen om van de geopende tijd gebruik te maken) dan kon je vreemde taferelen verwachten. Zelfs de meest rustige chauffeurs veranderden dan in ware wilde dieren die zich op het circuit waanden. Vol gas van de Reeweg over de spoorwegovergang en dan snoeihard door de bocht de Vondelingenweg op met het vooruitzicht dat ze dan op de A15 in de file zouden belanden.

En hard gingen ze... je had dat onderstel eens moeten zien in slow motion....

Ja, het waren rare tijden en zal heel veel geld hebben gekost aan extra slijtage en schade aan al die cabines…… maar vanaf dat moment was er wel de scheiding tussen de gewone chauffeurs en de Truckers….
Niet veel later zouden veel Duckies en Michelinpoppen ( de Bibendums) naar de rommelmarkten verdwijnen en werd het weer rustig op de weg. Maar die film….. die is nog steeds een grandioze weergave van die tijd….. Convoy.
En als je mijn voorraad aan foto’s wilt zien waar je misschien zelf op staat als klein jochie, mee op de bok in de schoolvakantie?
Kijk dan eens hier op MIJN FOTOGALERIE.

"Als je maar weet dat ik later ook trucker wil worden, pa."

"Hé, manlief.... neem jij de jongens nou maar eens mee, want ik heb mijn handen al vol genoeg de hele dag....."

Ik hoop dat dit weer eens wat oude herinneringen oproept en ook dat het de jonge chauffeurs wat meer inzicht heeft gegeven in die gouwe ouwe tijd waar die ouwe jongens het altijd over hebben. Ben benieuwd naar je reacties.

Hansio

Gepost door: hansio | 24 juni 2011

Vrachtbrief 2

Als vrachtwagenchauffeur weet je beter dan wie ook, dat een ongeluk vaak in een klein hoekje zit, want hoe vaak heb je tijdens je talloze kilometers niet een rare zeperd gezien of hoe veel keer heb je zelf niet dat moment meegemaakt dat je achteraf dacht: pffff…. dat ging maar nét goed. Tijdens mijn vele reizen heb ik er veel gezien… of beter gezegd, de gevolgen ervan. En wat me bij die situaties vaak opviel was de houding van de chauffeur op dat moment. Twee heb ik er als voorbeeld tussenuit gepikt en het rare is de overeenkomst. Nee, het heeft niets te maken met het werelddeel waar het plaatsvond en dat zal ik je laten zien.

De eerste was tijdens een verbindingsroute in Parijs Dakar. Het was al laat en bijna donker en ineens stond daar die chauffeur langs de kant van de piste. Een oude Berliët stak nog net met z’n neus boven het randje uit. Het was in het Hogar gebergte in Algerije en uit het verhaal van de chauffeur begreep ik dat hij een klim niet haalde en toen vervolgens achteruit begon te rollen. Maar remmen… ho maar, die hadden er die avond geen zin meer. Hij vervoerde diesel en eigenlijk was hij best wel heel erg blij dat het zo was afgelopen….. alleen was het niet aan hem te merken. Hij zag er een beetje triest uit en misschien was dit wel het einde van zijn baan? Nee… hij had een smet op zijn blazoen. Hij had zijn truck laten crashen en dat deed hem het meeste pijn en achteraf had hij, althans dat bedacht hij, veel sneller omhoog moeten….. maar ja, dat wilde die oude motor niet meer. Het deed hem pijn in zijn beroepseer….. en dat was heel goed aan hem te zien.

Is dat mazzel of niet....

Schaamte alom.... maar misschien met een betere truck niét gebeurd?

Een overeenkomstige situatie trof ik langs een van de vele Rodovia’s die Brazilië rijk is ( lange doorgaande weg). In een enorm afgelegen gebied waar de wegen eindeloos lijken en dus de vermoeidheid op de loer ligt had hij iets te ver doorgereden. Zijn maatje lag te slapen en ach, hij kon dat stukje nog wel even verder rijden zonder hem te storen in z’n slaap. Starend over dat lange rechte stuk was daar net dat moment van onoplettendheid en dat in combinatie met een koe die dreigde de weg op te lopen. In plaats van rustig eromheen te sturen haalde hij net iets te fors uit en…. tja, dan ligt ineens je truck op z’n kantje te slapen en is de collega alsnog wakker. Nee, ook hij hoefde niet bang te zijn voor zijn baan, want hij werkte al jaren voor die baas en die had hem hoog zitten. Ook hij was gekwetst in zijn beroepseer…. stom.. stom…. want hij had, achteraf bezien, best omheen gekund. En daar is nu meteen die overeenkomst want als je goed kijkt naar de lichaamstaal dan begrijp je meteen wat ik bedoel.
Tja, pech zit in een klein hoekje.

Hier vind je alle foto’s uit de jaren ’80 in mijn WEBSHOP.

Hansio

Slaap lekker.......

Ja, daar ligt ie dan......verdomme.

Gepost door: hansio | 8 april 2011

Vrachtbrief 1

Wanneer je als fotograaf meer dan twintig jaar veel in de truckwereld hebt meegedraaid, dan zijn er altijd van momenten die je je nog goed weet te herinneren. Ik zal een voorbeeld geven. Het was tijdens een van de twee keer dat ik een week aan het begin van de Brennerpas en bij de Europabrug mijn foto’s maakte. Het was begin maart 1982 en verdomde koud, dat weet ik nog heel goed. Met mijn Opel Kadett Caravan had ik me aan het einde van de Europabrug geposteerd, dus op de eerste parkeerplaats. Mooi zicht op de brug en belangrijker, de trucks zouden daar in het begin van de klim niet zo erg hard gaan. Natuurlijk had ik een ‘bakkie’ aan boord en dus kon ik de gesprekken die de chauffeurs hadden perfect volgen en zo hoorde ik ook de uit Italië komende chauffeurs hun collega’s die heen gingen vertellen: ‘Hé, jongens…. die fotograaf staat er weer, hoor!” Het voeren van verlichting was in die tijd volgens mij nog niet verplicht, maar zodra sommige chauffeurs in beeld dreigden te komen gooiden ze alle lampen aan die ze aan boord hadden, recht in mijn lens, met als gevolg dat veel opnames toen zijn mislukt omdat ze zwaar overbelicht waren en digitale fotografie? Daar had nog niemand van gehoord, dus waren het filmpjes, dozen vol filmpjes.

“Hé… fotografie….. we komen d’r aan, hoor”

Ik denk dat het de derde dag was, koud, rillerig en eigenlijk net van plan om maar even te gaan opwarmen in de Kadett toen er over de bak een luide klonk…”Hé… fotografie….. we komen d’r aan, hoor. Hou je camera maar klaar!” Aan het einde van de brug gold nog steeds een inhaalverbod voor trucks en dus wist ik niet wat ik zag door de lens. De derde baan….inhalen? Daar rolden heel kalmpjes dus twee van Appeldoorn’s naast elkaar en op de derde baan komt daar nog een ‘Goes’ overheen zetten en voordat ze helemaal zijn gepasseerd klinkt er een brul uit het bakkie: “Hebbie ‘m, fotografie….?” Meteen klinkt daarna uit de bak een andere stem die van een trucker blijkt die daar weer een stuk achter rijdt:” Je hebt wel wat aan je kont hangen, hoor!” Ik kijk hen nog even na en zie dat ze ‘bezoek’ hebben aan de achterkant, want pal in de schaduw van Goes rijdt een dikke BMW….. een politiewagen en die meteen na het inhalen voor ‘Goes’ gaat rijden.
Ik heb eigenlijk nooit meegekregen of daar nu wel of niet een bekeuring uitgerold is, maar een mooie serie is het wel geworden.
Voor wie meer foto’s uit die jaren wil bekijken van zowel de Brennerpas als ook uit Nederland in de jaren ’80…. volg dan even de link hieronder.

Hier vind je alle foto’s uit de jaren ’80 in mijn WEBSHOP.

Hans Molenkamp

Categorieën